ZAMAN
Zaman ellerimden tutan, ayağa kaldıran, koşmayı öğreten. Şimdi yıkım ve telaşın ortasında tek yaptığım aralıksız koşmak, nefesim tükeninceye, ciğerlerim çatlayıncaya, kaslarım yırtılıncaya kadar. Tüm içimdeki sokaklara ufak bir bakış dahi atmadan, kendi hatıratlarıma dokunmadan, yenilgilerimi okşamadan, elde ettiklerimi hiç umursamazcasına koşmak…
Zaman ki ellerimin güzel olduğunu söyleyen kadın. Sen şimdi sahilde yürüyorsun, güneş batmak üzere, rüzgâr kırık saç uçlarına dokunuyor. Geçmişi neredeyse unutmuşsun. Hayatın ufak telaşlarını büyütmek gibi küçük hazları işliyor zihnin yıllar sonra. Sen, yavaşlıyorsun. Dalgaları duyduğunda her şey silinip gidiyor, ufak taşların dalgalarla yuvarlanışına takılıyor gözlerin. Şeylerin ismini hatırlamaya çalışıyorsun, müzik notaları gibi isimler gelip geçiyor aklından ama ismimi hatırlayamıyorsun.
Zaman ki bırakıp gittiklerimdi benim. Arkaya bakmadan. Bakmaya korkmaktan mı yoksa takılıp kalmaktan mı? Korkularım rüzgâr gibi saç uçlarından saç uçlarına. Bir el elimi tutuyor, bırakıyor, başka bir el elim yere düşmeden onu kaldırıyor. İsimler gelip geçiyor. Peki, insanlar neden duruyor? Büyülü basit cümleler fısıldamak isterdim, sıradanı sıradan şekilde anlatmak. Anlaşılmak değildi derdim, sadece sustuklarımı konuşmak. Konuşmak yerine gitmeyi öğrendim.
Zaman ki yarım bıraktığım hikayelerdi. Bitmemişliğin yorgunluğu vardı aslında içimde. Neyi kazanmıştım, neyi kaybetmiştim? İnsanı yıpratan karmaşık döngü, birkaç hücreme hayat verdi, diğerlerini benden aldı. Bitişin olmadığını çok sonra fark ettim.
Geçmişi geri getiremezsin M. Işık, dokunduğu yerde kırılır, ses çarpacağı boşluk buluncaya kadar yayılır. Ağacın filizden serpilmesi bu hayat dedikleri, belki bir gün göğe ulaşılır. Koş, nefesin tükeninceye, ciğerlerin çatlayıncaya, aklındakileri unutuncaya, silinip kayboluncaya kadar…
1.12.19
Bir Cevap Yazın