Öyküler ve şiirler kendilerini var etti
Bizler de bu anlatının gözlemcileri olacağız, bu karalamalarda düşün dünyamızda herkes kendi yolculuğunu yapacak.



Yazmak zorundaydım. Herkes dışarıdayken ben içerideydim. Yalnızdım. Konuşmayı bilmediğim için bir zaman sustum, anlam veremediğim ne varsa kaplamıştı beni. Sonra onlar acılarımla yıkandı ve berraklaştı. Sözcüklere büründüklerindeyse gözyaşlarımla kelimelere döktüm onları. Kimsenin hikaye aramadığı zamanda hikayeler aradım, şiirleri safsata gördükleri vakitler ben şiirlere taptım. Yalnızdım. Dünya korkunç bir yerdi benim için. Her kelime şefkatle dokunuyordu yüreğime. Böylelikle avutabildim yüreğimdeki çocuğu. 19 Şubat 2026. Muhammet Aldemir.

Bizler de bu anlatının gözlemcileri olacağız, bu karalamalarda düşün dünyamızda herkes kendi yolculuğunu yapacak.


