Sandık ki
Nehir bitince başlıyordu yalnızlık;
Çıplak bir ağacın sonbaharda hüzünlü sesi,
Zamanın dişleri arasında bitkin durağanlık.
Ve tanrılar yıkılmaktaydı en üzgün yerlerinden.
Oysa yeni düşmüş taze yaprakları kutluyorduk;
Kaybedişimizi insanlığımızı.
2013
Bir Cevap Yazın